Το κείμενο αποτελεί παρέμβαση ενόψει της Πανελλαδικής Συνάντησης του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, που θα γίνει στην Αθήνα, το διήμερο 17-18 Δεκεμβρίου.

Γιατί ενδιαφέρει μια τέτοια συζήτηση

Η ένταση της κρίσης και της επίθεσης, σε συνδυασμό με την πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα αναξιοπιστία του δικομματικού πολιτικού συστήματος, την κατάρρευση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ υπό την πίεση του λαϊκού παράγοντα, τη διαδοχή της από την τρικομματική κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης» και τη δικτατορική παρουσία της τρόικας στο σύνολο της κοινωνικοπολιτικής ζωής στην Ελλάδα, φέρνουν στο προσκήνιο (όχι μόνο αντικειμενικά και ιστορικά, αλλά άμεσα και πρακτικά) δύο ερωτήματα, που πλέον απασχολούν πολύ ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού: Τι προτείνει η Αριστερά για την έξοδο από την κρίση (και όχι απλώς για την αναχαίτιση των πλέον οξυμένων μορφών της καπιταλιστικής επίθεσης με όχημα την κρίση) και πώς αντιμετωπίζεται η «κατοχική» στάση της ΕΕ;

Πρόκειται για ερωτήματα που αφορούν πλέον τον πυρήνα του κοινωνικού ανταγωνισμού και δευτερευόντως την κεντρική πολιτική σκηνή, γιατί από την επιτυχή ή όχι απάντησή τους εξαρτώνται η αντοχή και η προοπτική των ταξικών αγώνων και του κοινωνικού κινήματος (δηλαδή η αύξηση της έμπνευσης και της αυτοπεποίθησης των «από κάτω» μετά τις τόσες μεγάλες, πλην όμως χαμένες μάχες της προηγούμενης περιόδου και στο τοπίο της σιδηράς διαχείρισης της παρούσας και πιθανόν των επερχόμενων κυβερνήσεων «εθνικής σωτηρίας») και δευτερευόντως την έκβαση των επόμενων εκλογών. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον, το σύνολο σχεδόν της υπαρκτής Αριστεράς, ενώ φαίνεται να αντιλαμβάνεται την ανάγκη απάντησης στα προαναφερθέντα ερωτήματα το επιχειρεί εγκλωβιζόμενη σε διλήμματα (εν πολλοίς απλοϊκά και αποπροσανατολιστικά, κατά τη γνώμη μου) του τύπου «ενότητα της αντιμνημονιακής Αριστεράς ή συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς», «ευρώ ή δραχμή» κ.λπ.

Με αυτή την έννοια, το Δίκτυο οφείλει να καταπιαστεί με τα συγκεκριμένα ζητήματα για δύο τουλάχιστον λόγους: Πρώτον, με επίγνωση των ποσοτικών και ποιοτικών ορίων του, για να προσπαθήσει να επαναπροσανατολίσει τη συζήτηση στο πλαίσιο της Αριστεράς στην κοίτη της αναζήτησης μιας αντικαπιταλιστικής εξόδου από την κρίση, στην οποία τα προαναφερθέντα διλήμματα προφανώς έχουν πολιτική σημασία, αλλά επ’ ουδενί στρατηγική αυτοτέλεια, γιατί αυτονομημένα από τη μεταβατική λογική της αντικαπιταλιστικής στρατηγικής και το δίπολο «ενότητα του κινήματος και αντισυστημική οριοθέτηση της Αριστεράς» είτε οδηγούν στον αριστερό κυβερνητισμό και τον ευρωπαϊσμό είτε στον προπαγανδισμό και τον αριστερό εθνοκεντρισμό. Δεύτερον, επειδή το ίδιο το Δίκτυο πρέπει να εξοπλιστεί ιδεολογικοπολιτικά ώστε να ουσιαστικοποιήσει τις υπάρχουσες παρεμβάσεις του (μεταναστευτικό, καταστολή κ.λπ.) και να αναβαθμίσει τη δράση του στα πεδία της αντίστασης και της κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς και να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο διολίσθησης στον «κινηματικό ρεφορμισμό» και το «δικαιωματισμό» που καραδοκεί για συλλογικότητες όπως η δική μας σε περιόδους κοινωνικής πόλωσης και πολιτικών κενών. Όπως γράφει και ο Μάικλ Λέμποβιτς στο Οικοδομώντας το Σοσιαλισμό του 21ου Αιώνα, «η επαναστατική διαδικασία χρειάζεται ένα όραμα που να αποτελεί για τους εργαζόμενους εναλλακτική κοινή λογική, τη δική τους κοινή λογική».

Πώς τίθεται το ζήτημα της αντικαπιταλιστικής εξόδου από την κρίση

Κατ’ αρχάς, όταν μιλάμε για αντικαπιταλιστική έξοδο από την κρίση δεν εννοούμε απλώς μια αντικαπιταλιστική πολιτική αναχαίτισης της κρίσης/επίθεσης, αλλά κυρίως την εκπόνηση μέσα στους (και μέσα από τους) κοινωνικούς αγώνες ενός πολιτικού σχεδίου το οποίο (υπερβαίνοντας την ιδεολογική εξαγγελία) συσπειρώνει ευρέα τμήματα των «από κάτω» στο στόχο της κατάργησης του καπιταλισμού και της αντικατάστασής από ένα νέο κοινωνικό σύστημα. Τούτο πρωτίστως σημαίνει το συνδυασμό του ενιαίου μετώπου των εργαζομένων (με την ευρεία έννοια του όρου), που θα ευνοεί την αυτοπεποίθηση και τη ριζοσπαστικοποίησή τους, και τη δημιουργία κοινωνικοπολιτικών υποκειμένων, τα οποία θα συνθέτουν το «παλιό» με το «νέο», θα κοινωνικοποιούν την Αριστερά και θα πολιτικοποιούν τις νέες πρωτοπορίες, χτίζοντας εκείνη την υποκειμενικότητα που αποδεικνύοντας τη χρησιμότητά της στο σήμερα θα γίνεται ελκυστική για το αύριο.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά δύσκολη και αντιφατική διαδικασία, που τουλάχιστον στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, έχει να αντιμετωπίσει, μεταξύ άλλων, τους εξής παράγοντες: Πρώτον, τον κατακερματισμό των εργαζομένων, τον ενδοταξικό ανταγωνισμό και την ασταθή συνάντηση στο έδαφος της κρίσης/επίθεσης κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων με εντελώς διαφορετικές παραδόσεις, κοινωνικό στάτους και προσδοκίες (φτωχοποιούμενη ή απειλούμενη μεσαία τάξη, μισθωτοί στον ιδιωτικό αλλά και το δημόσιο τομέα στα όρια της φτώχειας και υπό τη λαιμητόμο της απόλυσης, άνεργοι, επισφαλώς απασχολούμενοι, κοινωνικά αποκλεισμένοι και μετανάστες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης, νέοι χωρίς κανένα εργασιακό μέλλον κ.λπ.)· δεύτερον, οι υποτελείς τάξεις μπήκαν ήδη ηττημένες στην κρίση και λόγω του προαναφερθέντος κατακερματισμού που διέλυσε την «αντικειμενική» ενότητα της εργατικής τάξης αλλά και εξαιτίας της τριαντάχρονης ιδεολογικής ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού, της μετάλλαξης της σοσιαλδημοκρατίας και του παραδοσιακού συνδικαλιστικού κινήματος, της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και των ήδη κατακρεουργημένων ιδεών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, της χρόνιας περιθωριοποίησης και του συστημικού ρεφορμισμού του μεγαλύτερου μέρους της Αριστεράς, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας πλειοψηφικής φιγούρας εργαζόμενου χωρίς αγωνιστικές εμπειρίες, παθητικού και ατομικιστή, με καχυποψία ή και περιφρόνηση απέναντι στο συλλογικό και το δημόσιο, που συνήθως προτάσσει το προνόμιο έναντι του δικαιώματος, με σχεδόν αποκλειστικό δείκτη ευημερίας τη δυνατότητα κατανάλωσης, εξαιρετικά ευάλωτο στη χειραγώγηση και την ανάθεση – εξάλλου, μη λησμονούμε τη φράση του Μαρξ στο Κεφάλαιο: «Η ανάπτυξη του κεφαλαίου παράγει μια εργατική τάξη η οποία λόγω της εκπαίδευσης, της παράδοσης και της συνήθειας θεωρεί τις μεθόδους της καπιταλιστικής παραγωγής αυταπόδεικτους φυσικούς νόμους»˙ τρίτον, η καπιταλιστική διεθνοποίηση και η ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση, η απογείωση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, η αναβάθμιση του κυριαρχικού ρόλου της ΕΕ και του ΔΝΤ, σε συνδυασμό με τη συρρίκνωση του πεδίου ευθύνης των εθνικών κρατών, η διάχυτη πλέον (εν πολλοίς κατευθυνόμενη) αίσθηση ότι για όλα αποφασίζει μια «διεθνής ελίτ» μέσω λεσχών και λόμπι δημιουργούν στους «από κάτω» αίσθηση ματαιότητας και διάθεση παραίτησης, παρ’ όλη την ένταση της οργής και της διαμαρτυρίας.

Επομένως, για όσους απορρίπτουν τη στρατηγική του εξανθρωπισμού του καπιταλισμού (που πλέον δεν μπορεί να φιλοδοξεί ούτε καν σε ένα σκιώδη νεοκεϊνσιανισμό) ή της μετάβασης μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου στο σοσιαλισμό (πρέπει να) είναι προφανές ότι, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, η κοινωνική ανατροπή θα περάσει μέσα από τη φάση (και όχι τα στάδια) της δυαδικής εξουσίας, όπου το παλιό και το νέο κράτος αναγκαστικά θα συνυπάρχουν, αλλά θα συγκρούονται, η κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής θα αντιπαρατίθεται με την ατομική ιδιοκτησία, ο εργατικός έλεγχος θα υπονομεύει την εξουσιαστική δομή στους χώρους εργασίας και η παραγωγική εργασία που στηρίζεται στην αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα θα υποτάσσει το ιδιωτικό συμφέρον. Με άλλα λόγια, χωρίς μια στρατηγική για τη δυαδική εξουσία («Η μεταφορά της κρατικής εξουσίας από τους καπιταλιστές και τους γαιοκτήμονες στους ίδιους τους παραγωγούς είναι απαραίτητη. Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει χωρίς την κατάληψη της εξουσίας», τονίζει ο Μαρξ στο Πρόγραμμα της Γκότα) είτε η προπαγάνδιση της κοινωνικής επανάστασης ως «στιγμής» είτε η προσπάθεια εφαρμογής μέτρων σοσιαλιστικής ρύθμισης στο πλαίσιο του αστικού κράτους είναι αδιέξοδες. «Η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να γίνει χωρίς κόπο από την πλευρά των ανθρώπων, δεν μπορεί να γίνει με το να αλλάξει κάποιος τις συνθήκες για λογαριασμό τους. Απεναντίας, η πραγματική αλλαγή συντελείται μόνο μέσα από τη διαδικασία τού να αλλάξουν οι ίδιοι οι άνθρωποι τις συνθήκες», επισημαίνει ο Μαρξ στις Θέσεις για τον Φόιερμπαχ, γι’ αυτό έννοιες όπως «επαναστατική πρακτική» και «αυτοαλλαγή», «ο πλούσιος άνθρωπος» και «η ανάπτυξη της πλούσιας ατομικότητας» διατρέχουν ολόκληρο το έργο του, λέει ο Μάικλ Λέμποβιτς.

Μπορούμε να μιλάμε για μια κυβέρνηση της Αριστεράς και για ποια;

Νομίζω ότι στις σημερινές συνθήκες η συζήτηση και ο στόχος για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, παρ’ όλες τις τραγικές εμπειρίες συμμετοχής της Αριστεράς σε αστικές κυβερνήσεις, δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους. Κι αυτό όχι επειδή θεωρώ ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι εφικτό στο βραχυπρόθεσμο μέλλον, ούτε για να μπορούμε να απαντάμε όταν μας ρωτάνε «και η δική σας πρόταση ποια είναι», αλλά για ζωτικότερης σημασίας ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους. Εξηγούμαι:

Πρώτον, για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση ευρέα λαϊκά στρώματα αναρωτώνται μήπως η Αριστερά μπορεί να αποτελεί λύση – αναμφίβολα αυτό γίνεται αποσπασματικά, αμφιθυμικά, πρωτόγονα και οπωσδήποτε απολύτως κοινοβουλευτικά, ωστόσο, υπό ορισμένες πολιτικές και κινηματικές προϋποθέσεις, αυτή η «γενική διάθεση» μπορεί να αποτελέσει παράγοντα ριζοσπαστικών εξελίξεων, με αβέβαιη έκβαση μεν, αλλά οπωσδήποτε πολύ πιο ενδιαφερουσών από μια «καθαρή» ιδεολογική προετοιμασία ερήμην της κίνησης του λαϊκού παράγοντα˙ δεύτερον, αν και διαθέτουμε την πιο μαζική και αριστερή Αριστερά της Ευρώπης, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, ιδιαίτερα η κοινοβουλευτική της πλευρά, αν δεν συνδεθεί οργανικά με το κίνημα, ωθώντας το και ωθούμενη από αυτό, στον αυτομετασχηματισμό σε αντισυστημικό κοινωνικοπολιτικό υποκείμενο, όσο αυξάνονται η εκλογική επιρροή της και τα ενδεχόμενα συμμετοχής της στην πολιτική εξουσία θα μειώνει το ριζοσπαστισμό και τις οριοθετήσεις της – τούτο όμως αντί να αποτελεί ευκαιρία για μία ακόμα καταγγελία του ρεφορμισμού πρέπει από τώρα να μας κινητοποιεί στην κατεύθυνση της δημιουργίας εκείνων των κινηματικών και ιδεολογικοπολιτικών συνθηκών που θα φέρουν την Αριστερά στο κέντρο της κοινωνικής αντιπολίτευσης στην καπιταλιστική επίθεση, καθιστώντας την ελκυστική εναλλακτική λύση (με αυτή έννοια, το γνωστό αξίωμα «άλλο το κόμμα και άλλο τα κινήματα, γιατί τα δεύτερα διεκδικούν και το πρώτο τα εκπροσωπεί» είναι για πέταμα, γιατί έτσι το κόμμα καταδικάζεται στη γραφειοκρατία και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό και τα κινήματα στην αποσπασματικότητα και το στείρο διεκδικητισμό)˙ τρίτον –και ίσως κυριότερο–, γιατί στις παρούσες συνθήκες, με την αυξανόμενη δυσπιστία απέναντι στα αστικά κόμματα και την ανάδυση ενός πρωτόγνωρου γαλαξία κινηματικών αντιστάσεων, λαϊκών συνελεύσεων και πρωτοβουλιών αλληλεγγύης, η συζήτηση «για μια και για ποια κυβέρνηση της Αριστεράς» αποτελεί εξαιρετικό όχημα (όχι βέβαια ως πλατφόρμα για την κοινή δράση των κινημάτων και το συντονισμό των αγώνων) για την εμβάθυνση της ιδεολογικοπολιτικής αναζήτησης σε ζητήματα που μέχρι τώρα απασχολούν ελάχιστα τόσο την Αριστερά όσο και τα κινήματα, όπως, π.χ., ποιο εναλλακτικό κοινωνικό μοντέλο μπορεί να εξασφαλίζει μια ανθρώπινη ζωή σε όλο τον πλανήτη σεβόμενο παράλληλα το περιβάλλον, ολιγαρκής αφθονία και υποανάπτυξη, κοινωνικά αγαθά, εθνικοποιήσεις και κεντρικός σχεδιασμός, κοινωνική αυτοοργάνωση, εργατικός και κοινωνικός έλεγχος, κοινοτικά συμβούλια και συμμετοχικοί προϋπολογισμοί, διατροφική επάρκεια και κοινωνικός προστατευτισμός κ.λπ.

Με αυτά τα δεδομένα, ισχυρίζομαι ότι πρέπει να συμμετάσχουμε δημιουργικά στη σχετική συζήτηση με τα εξής κριτήρια-άξονες:

• Μια κυβέρνηση της Αριστεράς στην οποία δεν θα συμμετέχουν αστικά κόμματα. Αυτό δεν αποκλείει συνεργασία με «αντιμνημονιακά» τμήματα της κατακερματισμένης σοσιαλδημοκρατίας με την προϋπόθεση ότι θα αποδέχονται ένα πλήρες πρόγραμμα αντικαπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων, δεν θα έχουν υπάρξει πρωτεργάτες της εφαρμογής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, ούτε καθάρματα στιλ Ραυτόπουλου και, όπως όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές εξάλλου, θα έχουν εκ των προτέρων καταθέσει την παραίτησή τους στη συλλογική ηγεσία του ψηφοδελτίου – δημοκρατία δεν σημαίνει συνενοχή στην αποστασία.

• Μια κυβέρνηση της Αριστεράς εκ των προτέρων δεσμευμένη ότι θα εφαρμόσει μια συγκεκριμένη δέσμη κοινωνικών μέτρων με κορμό την αποκατάσταση των λαϊκών εισοδημάτων, την κατάργηση αντεργατικών και αντιδημοκρατικών νόμων, την ακύρωση περιβαλλοντοκτόνων έργων, συνταγματικές μεταρρυθμίσεις για τον πλήρη διαχωρισμό κράτους – εκκλησίας και το δραστικό περιορισμό του ανεξέλεγκτου της αστυνομίας, του στρατού και της δικαιοσύνης, την επανακρατικοποίηση όλων των οργανισμών και υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος με κοινωνικό έλεγχο και προτεραιότητα την ανασυγκρότηση του παραγωγικού ιστού της χώρας και τη δημιουργία αξιοπρεπών θέσεων εργασίας, την υψηλή φορολόγηση των μεγάλων εισοδημάτων και ακίνητης περιουσίας, την κοινωνικοποίηση των μεγάλων ΜΜΕ μέσω της απόδοσης της διεύθυνσης και της λειτουργίας τους σε συνεταιρισμούς των εργαζομένων σε αυτά, αποπέμποντας από την ιδιοκτησία τους τους εφοπλιστές και τους μεγαλοκατασκευαστές, την πάταξη της φοροδιαφυγής των πλουσίων με αυτόματη δήμευση περιουσιακών στοιχείων τους, το πάγωμα των στρατιωτικών δαπανών και την πλήρη διαγραφή του χρέους. Βασική προγραμματική δέσμευση μιας τέτοιας κυβέρνησης πρέπει να είναι ότι εφόσον η εξαγγελία ή η εφαρμογή τέτοιων μέτρων προκαλέσει την αποβολή της από την ευρωζώνη ή την ΕΕ θα προχωρήσει ή θα παραιτηθεί.

• Μια κυβέρνηση της Αριστεράς που πριν γίνει κυβέρνηση, δηλαδή από σήμερα, επιδιώκει να συνδιαμορφώσει με τα κοινωνικά κινήματα και τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους ένα τέτοιο πρόγραμμα μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, το οποίο επιδιώκει να εγκριθεί ως «πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας» από μια πανελλαδική λαϊκή εθνοσυνέλευση, αντιπρόσωποι της οποίας θα συμμετάσχουν στις εκλογικές λίστες με εγγύηση των κομμάτων της Αριστεράς ότι κατ’ αναλογία θα εκλεγούν. Μια τέτοια λαϊκή εθνοσυνέλευση εφόσον η Αριστερά μέσω εκλογών γίνει κυβέρνηση, συγκροτούμενη σε σώμα με εκλεγμένους και ανακλητούς αντιπροσώπους από εργατικά και τοπικά συμβούλια και στη συνέχεια από γεωγραφικές περιφέρειες και κλάδους παραγωγής, μπορεί να αποτελέσει βασικό θεσμό κοινωνικής αντιεξουσίας, ελέγχοντας την αριστερή κυβέρνηση και συρρικνώνοντας το ρόλο του αστικού κοινοβουλίου, κυρίως όμως ενισχύοντας την κοινωνική αυτοοργάνωση και την αντιπαράθεση με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και τις δομές του αστικού κράτους. «Καμιά οικονομική δομή δεν μπορεί να αναπτυχθεί εν κενώ στη βάση των δικών της εσωτερικών νόμων. Κάτι τέτοιο θα αντίκειτο στην ίδια την έννοια την έννοια της ανάπτυξης, η οποία υπαγορεύει την απόρριψη των άλλων οικονομικών υποδειγμάτων, την υποταγή τους στο νέο υπόδειγμα και τελικά τη σταδιακή εξάλειψή τους», τονίζει ο εκ των ηγετών της ρωσικής Αριστερής Αντιπολίτευσης Πρεομπαζένσκι στα Νέα Οικονομικά, ενώ και ο Μαρξ είναι απόλυτα σαφής για το συνολικό συγκρουσιακό χαρακτήρα της δυαδικής εξουσίας στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο: «Αν η κυβέρνηση είναι έτοιμη να διαχωριστεί από τη λογική του κεφαλαίου, θα κατανοήσει ότι είναι αναγκασμένη να προχωράει ολοένα και πιο πέρα, να επιβάλλεται ακόμα περισσότερο στην παλιά κοινωνική τάξη, να αποσπά το κεφάλαιο από την αστική τάξη και να παραδίδει τα μέσα παραγωγής στον έλεγχο του κράτους».

Προφανώς, με τους παρόντες κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς, τον ασφυκτικό διεθνή περίγυρο και την κατάσταση της υπαρκτής Αριστεράς μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι συνολικά υλοποιήσιμη, είναι όμως εξαιρετικά χρήσιμη τόσο από στρατηγική όσο και από τακτική πλευρά. Πιστεύω ότι η διαφορά της αντικαπιταλιστικής μεταβατικής λογικής με τον αντικαπιταλιστικό ρεφορμισμό και τον αντικαπιταλιστικό αριστερισμό έγκειται στο εξής: Ο μεν πρώτος μπορεί να συγκρούεται με το σύστημα, αλλά δεν έχει στον ορίζοντά του την τελική αναμέτρηση με αυτό, άρα δεν οικοδομεί τις αναγκαίες υποκειμενικές συνθήκες από σήμερα για την κοινωνική χειραφέτηση και την υπέρβαση του καπιταλισμού, ο δε δεύτερος ασφαλώς και συγκρούεται με το σύστημα, όμως στο πλαίσιο κυρίως συσσώρευσης δυνάμεων για την τελική αναμέτρηση, υποτιμώντας ή αγνοώντας ότι η ανατροπή του καπιταλισμού μπορεί να προέλθει μόνο από την προϋπάρχουσα κατάρρευση της ιδεολογικής ηγεμονίας του και τη χειραφετητική δράση των υποτελών τάξεων μέσα από αυτοοργανωμένες και αμεσοδημοκρατικές πρακτικές. Αντίθετα, η αντικαπιταλιστική μεταβατική λογική, έχοντας υπόψη τα προηγούμενα και ξεπερνώντας την αντίληψη του κόμματος-επιτελείου, είτε με τη μορφή του κόμματος μαζών είτε με την αντίστοιχη του κόμματος στελεχών (και προφανώς μακράν της αναρχικής εσχατολογίας και του σχετικιστικού αναρχοσυνδικαλισμού), επιδιώκει τη σύνδεση με το πραγματικό επίπεδο συνείδησης των πλέον καταπιεσμένων αλλά και μαχητικών τμημάτων των κυριαρχούμενων τάξεων, μέσω της ενότητας στη δράση, ενώ παράλληλα προσπαθεί, μέσω της δικής τους συντονισμένης αυτοοργάνωσης και της δικής της οργανωμένης διάχυσης να αυτομετασχηματιστούν σε ανατρεπτική υποκειμενικότητα, στην οποία αντικαπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις υποδομής του κινήματος (και όχι του κράτους), όπως ο εργατικός έλεγχος, θα δίνουν σάρκα και οστά σε κοινωνικά αιτήματα όπως «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», αποτελώντας ταυτόχρονα μορφωτική διαδικασία για την πραγμάτωση της λαϊκής αυτεξουσίας. «Αυτοδιοίκηση των παραγωγών, μια επανάκτηση της κρατικής εξουσίας από την κοινωνία ως έκφραση της λειτουργίας της» τονίζει ο Μαρξ στον Εμφύλιο Πόλεμο στη Γαλλία για την Παρισινή Κομμούνα και θεωρώ ότι η αντικαπιταλιστική μεταβατική λογική, παρότι πολύ μειοψηφική στην Αριστερά και το κοινωνικό κίνημα, είναι η μόνη που μπορεί να ριζοσπαστικοποιήσει ή και να αποσεχταριοποιήσει την πρώτη και παράλληλα να ενισχύσει την κοινωνική αυτοοργάνωση και την κοινωνική αντιεξουσία.

Μια αντικαπιταλιστική διεθνιστική πολιτική ενάντια στην ΕΕ

Η πρώτη φάση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στις αρχές της δεκαετίας του ΄50, με την Ένωση Χάλυβα και Άνθρακα, είχε τους εξής στόχους: Τη διαχείριση του ενδοευρωπαϊκού καπιταλιστικού ανταγωνισμού που οδήγησε την ανθρωπότητα σε δύο παγκόσμιους πολέμους, τη (σχετική έστω) εξισορρόπηση με το βορειοαμερικανικό καπιταλισμό, το δραματικό περιορισμό των αγορών και της ισχύος του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού από την έκρηξη των μεταπολεμικών αντιαποικιακοκρατικών επαναστάσεων και τη δημιουργία νέων συνθηκών εκμετάλλευσης και ελέγχου της περιφέρειας, με κύριο εργαλείο το δανεισμό και το βρόχο του χρέους, και βεβαίως την αντιμετώπιση της ΕΣΣΔ, στο άρμα της οποίας προσδένονται μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Πρόκειται εξαρχής για μια διαδικασία καπιταλιστικής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης, η οποία κλιμακώνεται τις επόμενες δεκαετίες, στη φάση της ΕΟΚ, μέσω κυρίως της συμμετοχής της πλειονότητας των ευρωπαϊκών αστικών κρατών και της δημιουργίας νεοαποικιακών σχέσεων εκμετάλλευσης με την περιφέρεια, ιδιαίτερα την Αφρική, για να απογειωθεί μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, στις νέες συνθήκες καπιταλιστικής διεθνοποίησης και ηγεμονίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, σε ολοκληρωμένο, ως προς τη δομή και όχι απλώς τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των ηγεμονικών δυνάμεων της ΕΕ, καπιταλιστικό/ιμπεριαλιστικό κέντρο. Ο χαρακτήρας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η νομισματική ένωση, η ευρωαστυνομία και ο ευρωστρατός, η ποιοτική αναδιάρθρωση των σχέσεων εκμετάλλευσης τόσο στο εξωτερικό όσο, πλέον, και στο εσωτερικό της ΕΕ, κυρίως όμως ο κεντρικός σχεδιασμός και οι μηχανισμοί πολιτικής επιβολής των νέων σχέσεων εκμετάλλευσης ανταποκρίνονται πλήρως σε αυτό που ο Λένιν όριζε ως «ιμπεριαλισμός ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού» στο ομώνυμο βιβλίο του.

Με αυτή την έννοια, στόχος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς πρέπει να είναι η διάλυση της ΕΕ στην προοπτική δημιουργίας μιας Κοινότητας των Λαών της Ευρώπης και της Μεσογείου. Κι αυτό όχι μόνο γιατί η «Ενωμένη Ευρώπη» ουδέποτε υπήρξε «το κοινό μας σπίτι» ή «ευνοϊκό πεδίο ανάπτυξης της ταξικής πάλης» (τα κινήματα ουδέποτε χρειάστηκαν τη συμμετοχή των χωρών τους σε υπερεθνικούς καπιταλιστικούς θεσμούς για να αναπτυχθούν και να αλληλοτροφοδοτηθούν – το απέδειξε περίτρανα το επαναστατικό κύμα των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, και όχι μόνο), αλλά κυρίως επειδή η ΕΕ αποτελεί πλέον το διευθυντικό όργανο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και των επιμέρους αρχουσών τάξεων και εθνικών κρατών για τη μετάβαση με όχημα την κρίση σε ολοκληρωτικές μορφές καπιταλισμού και «κινεζοποίησης». Εξάλλου, ο στόχος της διάλυσης της ΕΕ είναι αναγκαίος για τη χειραφέτηση των ευρωπαϊκών κοινωνικών κινημάτων από τα κυρίαρχα ιδεολογήματα και εκβιασμούς, το συντονισμό των αγώνων τους, τον απεγκλωβισμό τους από τον τοπικισμό και τη διεθνιστική συνάντησή τους σε κοινούς ευρωπαϊκούς αγώνες. Αν, λοιπόν, η αντικαπιταλιστική Αριστερά θεωρεί ότι το εθνικό αστικό κράτος δεν μεταρρυθμίζεται από την αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά από την από την από τα κάτω διάλυση των σχέσεων εκμετάλλευσης και των δομών εξουσίας, τούτο ισχύει πολλαπλάσια για την ΕΕ και η αγκύλωση στον «εκδημοκρατισμό της ΕΕ» και την «κοινωνική Ευρώπη» λειτουργεί πλέον ανασταλτικά και για την ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων σε εθνική κλίμακα.

Εντούτοις, διαφωνώ με την άποψη για αποδέσμευση από την ΕΕ, εκτός αν προκύψει μέσα από την εφαρμογή μιας αντικαπιταλιστικής μεταβατικής πολιτικής, όπως περιγράφω στο προηγούμενο κεφάλαιο για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Διαφωνώ κυρίως επειδή η πρόταξη του στόχου της αποδέσμευσης ή η προβολή της ως συμπύκνωσης της ρήξης με τον καπιταλισμό έχει τα εξής προβλήματα: Πρώτον, συσκοτίζει τον πυρήνα της αντικαπιταλιστικής στρατηγικής που είναι πρωτίστως η σύγκρουση με το «δικό μας» καπιταλισμό και το «δικό μας» αστικό κράτος. Έτσι, ακόμα κι αν προβάλλεται με απολύτως αριστερή επιχειρηματολογία καλλιεργεί (τις διαδεδομένες) αυταπάτες του τύπου «μόνοι μας είμαστε καλύτερα», ενώ αυτό που συμβαίνει είναι ότι παλιότερα ήμασταν καλύτερα όχι επειδή ήμασταν μόνοι, αλλά γιατί οι δυνατότητες του καπιταλισμού και, κυρίως, ο διεθνής και εθνικός ταξικός συσχετισμός ήταν ευνοϊκότερος για τα λαϊκά στρώματα. Δεύτερον, γιατί η πολιτική της αποδέσμευσης, ως αιχμή της αναχαίτισης της καπιταλιστικής επίθεσης και όχι ως αναπόφευκτο τμήμα μιας ήδη εν κινήσει αντικαπιταλιστικής μετάβασης στο εθνικό πεδίο, μοιραία αναγκάζεται, ακόμα κι αν προβάλλεται από διεθνιστικά ρεύματα, να καταφύγει στο φτωχό –και εντέλει εθνοκεντρικό και ρεφορμιστικό– ιδεολογικό οπλοστάσιο της «αυτοδύναμης ανάπτυξης» και των θεωριών περί εξάρτησης. Προφανώς, δεν εννοώ ότι η διάλυση της ΕΕ θα προέλθει από την ταυτόχρονη σοσιαλιστική μετάβαση των ευρωπαϊκών χωρών («η επανάσταση εκδηλώνεται στο εθνικό πεδίο, εξαπλώνεται στο διεθνή στίβο και ολοκληρώνεται σε παγκόσμια κλίμακα» επισημαίνει ο Τρότσκι, επειδή ακριβώς όπως η καπιταλιστική ανάπτυξη έτσι και η αντικαπιταλιστική μετάβαση «έχουν ανισόμετρο αλλά και συνδυασμένο χαρακτήρα»). Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι η πολιτική της αποδέσμευσης χωλαίνει τόσο από διεθνιστική σκοπιά, ρέποντας στην αυτοδύναμη ανάπτυξη και στον προοδευτικό ρόλο τμημάτων της εθνικής αστικής τάξης, όσο και από ταξική σκοπιά, για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Με το ίδιο σκεπτικό είμαι κατά του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή». Βεβαίως το ευρώ δεν είναι ουδέτερο νόμισμα, αντίθετα αποτελεί βασικό εργαλείο καπιταλιστικής υπερεκμετάλλευσης εντός και εκτός ΕΕ και ιμπεριαλιστικής καταλήστευσης αντίστοιχα (απλώς υπενθυμίζω τον εξαναγκασμό χωρών να εξάγουν αμειβόμενες με την αξία του εθνικού τους νομίσματος και να εισάγουν πληρώνοντας σε ευρώ, τη δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών εντός ΕΕ κ.λπ.). Με αυτή την έννοια, είναι τουλάχιστον προβληματική η επιμονή πολλών αριστερών διανοουμένων στη συνοχή της ευρωζώνης και η κινδυνολογία τους για το ενδεχόμενο αποβολής της Ελλάδας από αυτή. Από την άλλη, η προβολή της άποψης για επιστροφή στη δραχμή, πέραν των προβλημάτων που ανέφερα στην κριτική της αποδέσμευσης, αναγκαστικά εμφανίζει την καπιταλιστική κρίση σαν κρίση χρέους, συσκοτίζοντας κοινωνικά και ταξικά επίδικα πρωταρχικής σημασίας για την αντικαπιταλιστική Αριστερά και συμπλέοντας με συντηρητικά πατριωτικά ρεύματα.

Ισχυρίζομαι ότι για την αντικαπιταλιστική διεθνιστική Αριστερά το ζήτημα του νομίσματος (όπως και της ΕΕ) εντάσσεται στη στρατηγική της αντικαπιταλιστικής μετάβασης στο εθνικό πεδίο και της σοσιαλιστικής μετάβασης σε διεθνικό επίπεδο (ας μην ξεχνάμε ότι σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα δεν γίνεται, εκτός αν μιλάμε για «καπιταλισμό του κράτους ως στάδιο για το σοσιαλισμό», «σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς» και άλλα τέτοια ευτράπελα και παρωχημένα). Επομένως, η προβολή εναλλακτικών μεταβατικών προτάσεων, όπως το κοινό νόμισμα χωρών του ευρωπαϊκού νότου και της βόρειας Μεσογείου ή η δημιουργία ενώσεων που θα ευνοούν τη συνεργασία και την αλληλεγγύη ενάντια στην καταλήστευση και τους εκβιασμούς των ιμπεριαλιστικών κρατών, είναι πολύ λειτουργικότερη για το συντονισμό των κινημάτων και των λαών, καθώς και για τον απεγκλωβισμό της Αριστεράς από τις ατελείς –και αδιέξοδες– αφηγήσεις του αντικαπιταλιστικού ευρωπαϊσμού και του αντικαπιταλιστικού εθνοκεντρισμού.

Πηγή: Rednotebook

«Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά»

Συνέντευξη της Σοφίας Σακοράφα στη Μαρξιστική Σκέψη*

Ερ.: Σοφία, ήσουν μια από τις προσωπικότητες στο ΠΑΣΟΚ, που αποχώρησες έγκαιρα και με ένα σαφές πολιτικό σκεπτικό αμφισβήτησης των κυρίαρχων επιλογών του κατεστημένου. Γνωρίζοντας τα πράγματα και από τα μέσα, πώς βλέπεις τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις; Μιλώ για τους ελιγμούς του κ. Παπανδρέου με το δημοψήφισμα, την ψήφο εμπιστοσύνης κ.ά. ως τη συγκυβέρνηση…

ΑΠ.: Τον Μάη του 2010 δεν προσφύγαμε στο ΔΝΤ για τη σωτηρία της πατρίδας και για την αποφυγή της χρεοκοπίας του ελληνικού λαού. Αυτό, υπήρξε η κυρίαρχη προπαγάνδα μιας στρατηγικής επιλογής, με σαφή προσανατολισμό την ατλαντικοποίηση της οικονομίας και τη διάσωση των τραπεζών και του κεφαλαίου. Αυτή η στρατηγική επιλογή οδηγούσε τον ελληνικό λαό με μαθηματική ακρίβεια και με απολύτως βίαιο τρόπο στον γκρεμό.
Ο ελληνικός λαός αντέδρασε. Η παρατεταμένη αμφισβήτηση των κυβερνητικών επιλογών δημιούργησε σοβαρούς τριγμούς στο πολιτικό εποικοδόμημα. Η αυθόρμητη και μαζική έκρηξη σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας την 28η Οκτωβρίου, που ουσιαστικά αποκαθιστούσαν το αντιστασιακό νόημα και το πολιτικό περιεχόμενο της επετείου, οδήγησαν την κυβέρνηση σε πραγματικό πολιτικό αδιέξοδο.
Ουσιαστικά αποκαλύφθηκε με τρόπο αδιάσειστο η δυσαρμονία ανάμεσα στις κυβερνητικές επιλογές και το αιτούμενο του ελληνικού λαού. Ο μοναδικός τρόπος για να θεραπευτεί αυτή η δυσαρμονία ήταν η άμεση προσφυγή στις κάλπες.
Αντί όμως για τη δημοκρατική λύση αυτού του πολιτικού αδιεξόδου, μία μικρή, μη νομιμοποιημένη πλέον ομάδα, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό, κατέφυγαν σε λύση “κόλπο”, επιχειρώντας να υποκλέψουν την ψήφο του ελληνικού λαού.
Το δημοψήφισμα υπήρξε το απονενοημένο κόλπο του πρωθυπουργού για την εκβιαστική απόσπαση νομιμοποίησης από το λαό, ενώ για την Ευρώπη μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για να δείξει με κάθε τρόπο τη μετατροπή της πατρίδας μας σε προτεκτοράτο, σε μόρφωμα μειωμένης κυριαρχίας. Σε αυτήν ακριβώς τη βάση, η Ευρώπη επιβάλλει τη λύση της συγκυβέρνησης, ως λύση αποκατάστασης της πολιτικής σταθερότητας, με στόχο να επιβάλλει πιο εύκολα τις επιλογές της.
Είναι σαφές ότι απέναντι σε μία καθημαγμένη και απονομιμοποιημένη κυβέρνηση, η Ευρώπη επέλεξε μια αστική κυβέρνηση ευρείας συναίνεσης και άρα ισχυρότερης νομιμοποίησης.

Ερ.: Η διελκυστίνδα για τη δημιουργία της νέας κυβέρνησης ήταν μια αποκαλυπτική στιγμή. Αυτές τις μέρες έγινε εμφανής όχι μόνο η πλήρης αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος αλλά και ο ρόλος των ΜΜΕ, κ.λπ. Πώς θα εκτιμούσες τις εξελίξεις και τις προοπτικές μετά τη λύση που δόθηκε;

ΑΠ.: Η λύση, που όπως είπα επιβλήθηκε, ουσιαστικά αποτελεί αντιδημοκρατική εκτροπή, απόλυτη παραβίαση της λαϊκής βούλησης. Πυλώνες αυτής της επιβεβλημένης λύσης υπήρξαν τα ΜΜΕ. Η κατάσταση αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος δεν αντανακλάται μόνο μέσα από το σχήμα “φιάσκο” ή από τις φαιδρές διαδικασίες που συνόδευσαν το σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης, αλλά κυρίως μέσα από το γεγονός ότι η αστική δημοκρατία και οι πυλώνες της έφτασαν στο σημείο να φοβούνται και να αρνούνται την καταστατική της αρχή, τις εκλογές.
Είναι περισσότερο από αυτονόητο ότι ο φόβος αρχίζει και αλλάζει στρατόπεδο. Ο φοβισμένος πλέον –και για το λόγο αυτό εκφοβίζει με ακραία μέσα– είναι το ίδιο το σύστημα και οι πυλώνες του. “Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην πάθουνε ζημιά και την κουτάλα χάσουνε μαζί με τα ζουμιά”… κινητοποίησαν όλους τους πρόθυμους με στόχο την επιβίωση του συστήματος.

Ερ.: Από την άλλη μεριά, μέσα στη σήψη ανθούν τα άνθη του κακού. Ενώ η Αριστερά δεν μπορεί να βρει ένα κοινό λόγο, βλέπουμε το ΛΑΟΣ –και το νεοφασισμό– να νομιμοποιείται, αποκτώντας άμεση πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας…

ΑΠ.: Πολλούς μήνες νωρίτερα είχα μιλήσει γι’ αυτή την εξέλιξη. Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που οι αστικές δυνάμεις συνενώνονται με ακροδεξιά και νεοφασιστικά σχήματα με στόχο τη διατήρησή τους στην εξουσία.
Γεγονός άκρως ενδεικτικό της προϊούσας σήψης… οι τσεκουροφόροι του παρελθόντος σε ρόλο “εθνικού και υπεύθυνου σωτήρα”. Γεγονός όμως και άκρως ενδεικτικό της αναδιάταξης δυνάμεων που επιχειρεί το αστικό σύστημα, της αναγκαίας αναδιάταξης, η οποία θα γεννήσει νέα σχήματα για μια νέα εποχή αυταρχικής επιβολής, ανάπηρης δημοκρατίας και ολοκληρωτικής κυριαρχίας.
Στο σενάριο αυτό υπάρχει μια αίρεση: ο ρόλος των αριστερών δυνάμεων.

Ερ.: Είναι κοινός τόπος ότι η χώρα και ο λαός βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Το ερώτημα είναι τι μπορεί να γίνει. Πώς εκτιμάς τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη; Έχει πιθανότητες αν εφαρμοστεί να φέρει κάποιο αποτέλεσμα; Αν όχι, ποιοι είναι οι όροι για μια βιώσιμη διέξοδο από την κρίση;

ΑΠ.: Η εκτίμησή μου είναι ότι ήδη πέφτουμε. Η συμφωνία της 26ης Οκτώβρη είναι η επιβεβαίωση αυτής της εκτίμησης, αφού ουσιαστικά σημαίνει αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία όμως του δανειστή. Πολύ απλά δηλαδή αυτή η συμφωνία, στην οποία υπάρχει και η συμμετοχή των ιδιωτών δανειστών, έγινε με τους καλύτερους δυνατούς όρους για τους ιδιωτικούς δανειστές. Οι τράπεζες θα απαλλαγούν από ελληνικό χρέος που γνωρίζουν πολύ καλά ότι αποκλείεται να αποπληρωθεί στην ολότητά του και θα λάβουν νέο χρέος το οποίο θα έχει καλύτερες εγγυήσεις ύψους 80% του αρχικού και θα λάβουν φυσικά και καλύτερα επιτόκια, γιατί τα επιτόκια στο νέο αυτό χρέος θα είναι υψηλότερα των επιτοκίων του παλαιού κατά μέσο όρο. Το λογιστικό κέρδος για την Ελλάδα είναι ελάχιστο, αλλά το τίμημα για τον ελληνικό λαό βαρύτατο, για την εθνική μας ανεξαρτησία επαίσχυντο και για την οικονομία καταστροφικό.
Η συμφωνία όμως της 26ης Οκτώβρη παράλληλα υποδεικνύει έναν δρόμο, αυτόν της αθέτησης πληρωμών, τον οποίο μέχρι σήμερα η κυβέρνηση αλλά και τα αστικά κόμματα τον εξόρκιζαν, τονίζοντας σε όλους τους τόνους ότι θα πληρώσουμε μέχρι κεραίας. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί δικαίωση για όλους όσοι υποστηρίζαμε την αναγκαιότητα αυτής της αντιμετώπισης και ανοίγει το δρόμο, ώστε η αθέτηση να γίνει από την πλευρά του δανειζόμενου.
Για να γίνει αυτό χρειάζεται ένας πολιτικός συσχετισμός που θα λειτουργήσει με δύο όρους. Καταρχήν με όρους κυρίαρχου και ανεξάρτητου κράτους που θα διαπραγματευτεί σκληρά και αποφασιστικά.
Κατά δεύτερο με όρους λαϊκής κυριαρχίας. Ο ελληνικός λαός είναι αυτός που θα αποφασίσει τί και γιατί θα αθετήσει.

Ερ.: Δυο χρόνια τώρα ο λαός υποβάλλεται σε τεράστιες θυσίες, χωρίς καμιά αχτίδα φωτός στον ορίζοντα. Ενόψει αυτού ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της Αριστεράς στην παρούσα κρίσιμη περίοδο; Έχει τα φόντα η Αριστερά να εκφράσει και να κάνει αποτελεσματική την πηγαία διαμαρτυρία του κόσμου, που πήρε και παίρνει τεράστιες διαστάσεις;
Εάν δεν καταφέρουμε σήμερα να συγκροτήσουμε ένα πολιτικό μέτωπο, τότε η Αριστερά θα έχει αρνηθεί τον ιστορικό της ρόλο, με συνέπειες βαρύτατες για τον ελληνικό λαό. Η ιστορική συγκυρία είναι επιτακτικά ώριμη για τη συγκρότηση ενός νέου ΕΑΜ.
Η Αριστερά έχει την ιστορική υποχρέωση να αφουγκραστεί και να αξιοποιήσει τις αντικειμενικές συνθήκες και να καθυποτάξει την όποια υποκειμενική παθογένεια ή αδυναμία στην παρούσα πολιτική αναγκαιότητα.

Ερ.: Η συνεργασία της Αριστεράς είναι κάτι που εύχονται όλοι. Ωστόσο, από τη μεριά του ΚΚΕ υπάρχει μια σαφής, στερεότυπα επαναλαμβανόμενη άρνηση. Πώς εκτιμάς και εξηγείς αυτή τη στάση;

ΑΠ.: Η στάση του ΚΚΕ είναι μεταφυσική και φοβική. Εναποθέτει την επίλυση όλων των ζητημάτων σε ένα χρόνο μοιραίο και νομοτελειακό, αυτόν της επανάστασης – δευτέρας παρουσίας. Είναι όμως ιστορικό δεδομένο ότι ακριβώς για να προκύψει η επαναστατική διαδικασία το ίδιο το υποκείμενο θέτει συγκεκριμένα ζητήματα γύρω από τα οποία αναπτύσσονται πολιτικές απαντήσεις και πολιτικές επιλογές που βασίζονται σε ένα συγκεκριμένο συσχετισμό δυνάμεων αλλά και δημιουργούν νέους συσχετισμούς. Η επανάσταση δε γίνεται σε χρόνο νεκρό και από υποκείμενα τα οποία με μαγικό τρόπο και σε αποστειρωμένο πεδίο, αποκτούν επαναστατική συνείδηση. Η επανάσταση γίνεται σε χρόνο ζώντα και από υποκείμενα που μέσα από την αέναη εμπλοκή τους με το κίνημα, διαμορφώνουν επαναστατική συνείδηση και την ίδια στιγμή αλλάζουν τους συσχετισμούς δυνάμεων.
Είναι γνωστό ότι ο Τσιριμώκος υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών του ΕΑΜ. Σκεφτείτε το μέγεθος της καταστροφής, εάν κάποιοι φοβούμενοι την προδιαγεγραμμένη ενσωμάτωση του Τσιριμώκου –ενσωμάτωση έως προσήλωσης στα ανάκτορα το 1965– δεν ίδρυαν το ΕΑΜ. Ή ακόμη χειρότερα σκεφτείτε το μέγεθος της τραγωδίας εάν κάποιοι φοβούμενοι μήπως ο “ενσωματωμένος” Τσιριμώκος, “μολύνει” και το ΕΑΜ και το οδηγήσει σε ενσωμάτωση, δεν ίδρυαν το ΕΑΜ.

Ερ.: Φυσικά ο κίνδυνος της “μόλυνσης” πάντα υπάρχει, δεν μπορεί όμως να τον αποφύγουμε με το να κλειστούμε σπίτι μας, σφραγίζοντας και αποστειρώνοντας όλους τους χώρους. Μια τέτοια προληπτική “ιατρική” θα θύμιζε μάλλον τις συνταγές του Μεσαίωνα: καραντίνα, προσευχή και κυνήγι μαγισσών…

ΑΠ.: Εμένα μου θυμίζει κάτι πιο επικίνδυνο από προληπτική ιατρική… Συνταγή αποτυχημένη περισσότερο και δυστυχέστερα, με την έννοια ότι όποιος αντιλαμβάνεται την εμπλοκή του με το κίνημα ως πιθανή εστία μόλυνσης, και κατά συνέπεια περιφρουρεί τον εαυτό του από αυτό, δεν λαμβάνει μέρος στην πιο ουσιαστική και αναγκαία πολιτική διαδικασία. Οι αγώνες για τη μετατόπιση των πολιτικών συνειδήσεων, για την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού, για την απομυθοποίηση φόβων και ενοχών, για την επεξεργασία και τη διαμόρφωση προτάσεων ανατρεπτικού περιεχομένου, δε συντελούνται σε ηχομονωμένες αίθουσες, κεκλεισμένων των θυρών και εκτός κινήματος.
Όταν συμβαίνει αυτό, ουσιαστικά δεν θέλεις, ή δεν μπορείς να συνδέσεις την τακτική σου με τον στρατηγικό σου στόχο. Εάν δηλαδή ο στρατηγικός σου στόχος είναι η επανάσταση, η επαναστατική σου τακτική οφείλει να ριζοσπαστικοποιεί διαρκώς τη συνείδηση του κινήματος, ώστε το βήμα να γίνει κάποια στιγμή άλμα.
Η σχέση του κομμουνιστή με το κίνημα δεν απαντάει στη λογική “σαν τη μύγα μες στο γάλα”, αλλά “σαν το ψάρι μέσα στο νερό”. Αλλιώς προσεύχεσαι καρτερικά, βάζεις σε καραντίνα όποιον είναι διαφορετικός, από εσένα, τον ονοματίζεις “εφιάλτη” και αντί να κάνεις παράδεισο τούτη τη ζωή, ταυτίζεσαι με μεταφυσικά δόγματα περί παραδείσου σε μια άλλη ζωή…

Ερ.: Με δεδομένη ως τώρα την άρνηση του ΚΚΕ, τι μπορεί να γίνει τουλάχιστον με τις υπόλοιπες δυνάμεις, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και προσωπικότητες από το χώρο του ΠΑΣΟΚ; Ποιοι θα ήταν κατά τη γνώμη σου οι όροι μιας αξιόπιστης συνεργασίας ανάμεσά τους;

ΑΠ.: Καταρχήν δε θα πρέπει να δίνουμε βάρος στη μορφή και να ξεχνούμε το περιεχόμενο. Με την έννοια αυτή η όποια συνεργασία δεν μπορεί να είναι προσχηματική, ή επικαλούμενη μια γενική και αφηρημένη ενότητα, αλλά να έχει ένα ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο.
Γνωρίζουμε όλοι ότι το πρόβλημα έχει να κάνει με το γεγονός ότι κάποιες εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις εκτιμούν ότι η πολιτική πρόταση για αντιμνημονιακό –απλώς και μόνο– μέτωπο, αντιστοιχεί σε χαμηλότερο σημείο σύγκλισης από αυτό που σήμερα είναι αναγκαίο και επιβεβλημένο. Η λογική αυτή δεν είναι καθόλου παράδοξη. Το μνημόνιο, το χρέος είναι συστατικά και συνέπειες του ίδιου του συστήματος, άρα το μέτωπο θα πρέπει να έχει έναν ξεκάθαρο αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό.
Φυσικά και δε θα διαφωνήσω καθόλου σε αυτή τη λογική, όμως δεν την θέτω σαν προαπαιτούμενο συνεργασίας, αλλά σαν τελικό στόχο μιας συνεργασίας που θα ριζοσπαστικοποιεί διαρκώς τις συνειδήσεις, έως τη ρήξη.

Ερ.: Πώς βλέπεις τη γενικότερη κατάσταση στην Ευρώπη; Με αφορμή την κρίση στην Ελλάδα, την επέκτασή της σε Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ισπανία, και πλέον δραματικά στην Ιταλία, είναι σαφές ότι η ευρωζώνη βρίσκεται στα όρια της διάσπασης. Οι αγορές είναι τόσο ασύδοτες, που μπορεί να παραιτούν τον “δικό” τους Μπερλουσκόνι προς όφελος κάποιου που θεωρούν πιο κατάλληλο στην παρούσα στιγμή, παρακάμπτοντας κάθε πολιτική διαδικασία. Ποιος θα έπρεπε να είναι ο προσανατολισμός της Αριστεράς απέναντι σε αυτή την κατάσταση; Αναδιαπραγμάτευση, παύση πληρωμών ή κάτι άλλο;

ΑΠ.: Μου δίνετε την ευκαιρία μέσα από την ερώτηση να αναπτύξω την παραπάνω απάντηση. Το σύστημα βρίσκεται σε οργασμό ανασυγκρότησης των δυνάμεών του, θυσιάζοντας στο βωμό της επιβίωσής του τους αναλώσιμους. Εάν δεν σπάσουμε τις διαδικασίες αυτής της ανασυγκρότησης θα μιλάμε για άλλη μία ιστορική ευκαιρία χαμένη.
Εάν δε σπάσουμε αυτό που το ίδιο το ΚΚΕ χαρακτηρίζει μαύρο μέτωπο, χαρακτηρισμός με τον οποίο ταυτίζομαι απολύτως, θα λογοδοτήσουμε απέναντι στην ιστορία και το λαό μας,
Πρώτος στόχος, κυρίαρχος στόχος είναι να μην επιτρέψουμε στο σύστημα να μετατρέψει αυτή την καταστροφή σε ευκαιρία ανασυγκρότησης. Η αναδιαπραγμάτευση, η παύση πληρωμών, το ευρώ ή η δραχμή από μόνα τους δεν είναι πολιτική θέση, αλλά τα απαραίτητα και δυναμικά εργαλεία, μιας πολιτικής θέσης καταρχήν αντιμνημονιακής που θα θέτει ως στόχο τη ρήξη με τον καπιταλισμό. Ο στόχος όμως αυτός δεν μπορεί να τίθεται ως όρος συνεργασίας με τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά κυρίως ως διαμορφούμενο διακύβευμα της ίδιας της κοινωνίας και από την ίδια την κοινωνία.

Ερ.: Η εποχή μας δεν διακρίνεται μόνο από την επέλαση της νεοφιλελεύθερης αντίδρασης, αλλά και την άνοδο μεγάλων κινημάτων, τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, τα κινήματα των αγανακτισμένων στην Ισπανία, την Ελλάδα και πλέον στις ΗΠΑ. Ποιος είναι ο ως τώρα απολογισμός; Τι μπορεί να πούμε για το μέλλον, ιδιαίτερα για την κρίσιμη διάσταση του διεθνούς συντονισμού τους;

ΑΠ.: Υπάρχει καταρχήν ένα συγκεκριμένο και πολύ σοβαρά αισιόδοξο συμπέρασμα. Τόσο στη δύση, όσο περισσότερο στις αραβικές χώρες, οι κοινωνίες βρίσκονταν σε καθεστώς ετερονομίας, φαντάζονταν δηλαδή ότι οι θεσμοί, η παραγωγή πολιτικής, δεν είναι έργο ανθρώπινο, αλλά εξωκοινωνικό. Μορφοποιούνται πέρα και έξω από τη δυνατότητα της ίδιας της κοινωνίας, με αποτέλεσμα αυτής της αντίληψης, την πεποίθηση ότι αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει.
Οι πλατείες σε δύση και ανατολή έθεσαν ένα σοβαρό θεμέλιο αυτονομίας που είναι και η προϋπόθεση της πολιτικής και κοινωνικής χειραφέτησης.
Ένα δεύτερο πολύ σοβαρό συμπέρασμα αυτού του απολογισμού είναι ότι το αυθόρμητο κάποιες φορές και υπό συγκεκριμένες διεργασίες μετατρέπεται σε συνειδητό και μάλιστα με όρους ποιότητας και ποσότητας που θα ζήλευε κάθε “συνειδητό”.
Πόσες φορές το περιώνυμο “συνειδητό” μπόρεσε να θέσει τόσα πολλά ζητήματα, τέτοιας ιδεολογικής φύσης, και να έχει ισχυρή και δυναμική ανταπόκριση σε τόσα εκατομμύρια ανθρώπους σε ανατολή και δύση;
Πόσες φορές το περιώνυμο “συνειδητό” μπόρεσε να μιλήσει με όρους ανατροπής σε τόσα εκατομμύρια ανθρώπους και να τους μετατρέψει στα πολιτικά υποκείμενα αυτής της ανατροπής;
Ένα τρίτο συμπέρασμα που εδράζεται στα δύο παραπάνω είναι ότι από τη στιγμή που το πολιτικό υποκείμενο είναι παρόν, διαθέτει πίστη στις δυνατότητές του και αναλαμβάνει και ρόλο πρωτοπορίας, η μόνη αναγκαία επιλογή, η επιλογή μονόδρομος είναι η εμπλοκή των δυνάμεων της ρήξης και της ανατροπής με το ίδιο το υποκείμενο, που έχει σοβαρά χαρακτηριστικά κινήματος.
Ο δε συντονισμός αποτελεί ώριμη αντικειμενική δυνατότητα αφού μετά την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, ήρθε η σειρά της Ισπανίας και της Ιταλίας, της ευρωπαϊκής δηλαδή περιφέρειας.

Ερ.: Η Επιτροπή για τον Έλεγχο του Χρέους είναι μια ενδιαφέρουσα ενωτική πρωτοβουλία, στην οποία πρωταγωνίστησες. Ενόψει του ορατού πλέον κινδύνου χρεοκοπίας της χώρας, η επικαιρότητά της εμφανώς αναβαθμίζεται. Προγραμματίζεται κάποια συνέχεια και παραπέρα πρωτοβουλίες για το άμεσο μέλλον;

ΑΠ.: Καταρχήν η ΕΛΕ αναβαθμίζεται και ισχυροποιείται για δύο πολύ εμφανείς λόγους. Ο πρώτος γιατί η ουσία του λογιστικού ελέγχου είναι η ίδια η αθέτηση πληρωμών από την πλευρά όμως του δανειζόμενου. Ο δεύτερος γιατί η ανάγκη αθέτησης πληρωμών δεν αποτελεί μόνο ελληνική ιδιαιτερότητα αλλά αποκτά ευρωπαϊκή διάσταση.
Στη βάση αυτή “τρέχουμε” παράλληλα δύο πράγματα. Αφενός, ένα συντονισμό με τις επιτροπές λογιστικού ελέγχου της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αφετέρου τη θεμελίωση του πανελλήνιου δικτύου της ελληνικής Επιτροπής. Το τελευταίο αυτό θα συζητηθεί και θα οργανωθεί σε συνέδριο το οποίο θα πραγματοποιηθεί το Γενάρη.

* Συνέντευξη της Σοφίας Σακοράφα στη Μαρξιστική Σκέψη. Η Σοφία Σακοράφα είναι ανεξάρτητη βουλευτής της Αριστεράς.

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Κατά μέτωπον επίθεση ενάντια σε «τραμπούκους», «παράφρονες» και «δήθεν προστάτες των εργαζομένων», που «καταστρέφουν την πόλη και τη χώρα», εξαπέλυσε στο χθεσινό δημοτικό συμβούλιο ο δήμαρχος Αθηναίων Γ. Καμίνης αναφερόμενος στις πορείες και τις παραστάσεις διαμαρτυρίας, ενώ επικαλέστηκε ακόμη και… «τους κήπους της Κυψέλης».

Οδήμαρχος ξεκίνησε την αρχική του τοποθέτηση παίρνοντας αφορμή από τα πρόσφατα επεισόδια βίας στο κέντρο της Αθήνας. Κατηγόρησε και την Αστυνομία, η οποία ειδικά στις μικρές πορείες «λες και το κάνει επίτηδες και δεν περιορίζει τους διαδηλωτές στα πεζοδρόμια», ενώ επόμενος στόχος ήταν όσοι «παριστάνουν τους προστάτες των εργαζομένων», αλλά τελικά συμβάλλουν στην ερήμωση του κέντρου της πόλης, η οποία έχει ως συνέπεια την «γκετοποίηση», διότι είναι σύνηθες φαινόμενο οι «πορείες να εκφυλίζονται σε επεισόδια».

Απέναντι στην κατάσταση αυτή ο δήμαρχος ανακοίνωσε ότι ολοκλήρωσε το έργο της η επιτροπή νομομαθών που είχε συσταθεί με δική του πρωτοβουλία, προκειμένου να κατατεθεί νομοσχέδιο για τη ρύθμιση των πορειών διαμαρτυρίας. Οπως είπε, μια τέτοια ρύθμιση προβλέπεται από το Σύνταγμα στο άρθρο 11, αλλά δεν έχει ποτέ υλοποιηθεί. Το πόρισμα της επιτροπής νομομαθών θα δημοσιοποιηθεί στις ερχόμενες δύο εβδομάδες, θα συζητηθεί στο δημοτικό συμβούλιο και θα τεθεί στην κρίση της κυβέρνησης για να ψηφιστεί από τη Βουλή. «Η βιομηχανία της πόλης είναι ο τουρισμός και κάποιοι είτε δεν το καταλαβαίνουν είτε ακριβώς επειδή το καταλαβαίνουν έχουν βαλθεί να τον καταστρέψουν» σημείωσε ο κ.Καμίνης, αναφερόμενος σε ένα «μέτωπο λογικής» που πρέπει να αντιταχθεί σε αυτήν την κατάσταση.

Εν μέσω αντεγκλήσεων, ο δήμαρχος επανήλθε μετωπικά παίρνοντας αφορμή απ’ όσα συνέβησαν την προηγούμενη μέρα στις συνεδριάσεις του 6ου Κοινοτικού Συμβουλίου (Κυψέλη) και του 7ου (Αμπελόκηποι). Μίλησε για «τραμπούκους» που θέλησαν να τρομοκρατήσουν εκλεγμένους εκπροσώπους των Αθηναίων απειλώντας τους «λεκτικά και σωματικά» για να υπαγορεύσουν αποφάσεις. Στο 6ο διαμέρισμα, η πλειονότητα του συμβουλίου ήθελε να συζητήσει για τη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης και τη χρήση της από υπηρεσίες του δήμου. Το ιστορικό κτήριο ύστερα από διάφορες περιπέτειες βρίσκεται εδώ και χρόνια σε καθεστώς κατάληψης από ομάδες και επιτροπές της Αριστεράς.

Η πρόεδρος του συμβουλίου, Χριστίνα Βασιλείου, είπε ότι στόχος είναι να επανέλθει το κτήριο στη χρήση του δήμου και των υπηρεσιών του και διαμαρτυρήθηκε για όσους παρενέβησαν χαρακτηρίζοντας τους αιρετούς φασίστες. Αργότερα, ο σύμβουλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Π. Κωνσταντίνου, που ήταν παρών στη διαμαρτυρία, αντέταξε ότι δεν γίνεται κάποιοι να διαμαρτύρονται όταν ανέχονται να εμφανίζεται κοινοτικός σύμβουλος φορώντας μπλούζα με το σήμα των «Ες Ες».

Αναφερόμενος ειδικά στο 6ο διαμέρισμα, ο δήμαρχος είπε ότι κληρονόμησε από τον Ν. Κακλαμάνη τις κατηγορίες, λέγοντας ότι είναι γραμμένο με σπρέι σε τοίχο του κτηρίου η φράση «φασίστα Καμίνη» και οι κατηγορίες ότι έκοψε το νερό στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων. Δικαιολόγησε μετά την ΕΥΔΑΠ, που αφαίρεσε τα ρολόγια επειδή κάποιοι έπαιρναν το νερό για «να ποτίζουν τους κήπους τους», προκαλώντας θυμηδία στην αίθουσα για τους… απέραντους κήπους της Κυψέλης.

Ο εκπρόσωπος της «Λαϊκής Συσπείρωσης» (ΚΚΕ) Ν. Σοφιανός όπως και η «Ανοιχτή Πόλη» αντέτειναν στο δήμαρχο ότι την ερημοποίηση του κέντρου δεν την προκαλούν έτσι αδιακρίτως οι πορείες και η βία, αλλά ουσιαστικά η πολιτική εκείνη που οδηγεί χιλιάδες πολίτες στην ανεργία. «Το κέντρο δεν ερημώνει από τις πορείες, αλλά από τη μείωση του λαϊκού εισοδήματος, τη γενικευμένη ανασφάλεια, την περιστολή των δικαιωμάτων. Απέναντι σε όλα αυτά τα οποία στην πράξη στηρίζετε, εσείς θέλετε να βάλετε το λαϊκό κίνημα στο γύψο. Δεν θα τα καταφέρετε!» είπε ο κ. Σοφιανός. Η επικεφαλής της «Ανοιχτής Πόλης» Ελένη Πορτάλιου σημείωσε ότι οι προτάσεις της δημοτικής πλειοψηφίας ταυτίζονται με τις θέσεις του κόμματος ΛΑΟΣ όπως εμφανίζονται στη Βουλή.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

TOY ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΙΤΖΗ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κοινωνική καταστροφή έχει πάρει πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Σε έναν κόσμο που σπαράσσεται από την καπιταλιστική κρίση, η οποία πυροδοτεί παράλληλα μια πολύμορφη κρίση (κρατικών χρεών, κρίση στην εργασία, κρίση δημοκρατίας, περιβαλλοντική, διατροφική κ.ο.κ.) οι λαοί καλούνται να υπερασπιστούν την ίδια τους την ύπαρξη.

Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό, τεράστιες μάζες πληθυσμού εμφανίζονται στο προσκήνιο των κοινωνικών αγώνων. Όμως το κάνουν με τα δικά τους ιδεολογικά αποθέματα, που κατά κύριο λόγο διέπονται από την αστική ιδεολογία περί εθνικής ενότητας. Καθήκον της αριστεράς είναι να βρει τον τρόπο να οργανώσει την ανατροπή αλλά και να μετασχηματίσει τις παραστάσεις που επικρατούν στα μυαλά των ανθρώπων. Μια τέτοια σύνθετη στρατηγική χρειάζεται επιδεξιότητα και καθαρό μυαλό.

Είναι προφανές ότι δουλειά της αριστεράς μέσα σε μια τέτοια κοινωνική αναταραχή είναι να αναδεικνύει την ταξική φύση της κρίσης, των «διεξόδων» και των αναγκαίων αγώνων. Ακόμη και αν κυριαρχήσει μια ιδεολογική πρόσληψη της πραγματικότητας με βάση εθνικούς προσδιορισμούς, η αριστερά πρέπει να κάνει αυτό που ορίζει η ταυτότητά της: να πολιτικοποιήσει τον αγώνα των «από κάτω», να μετατρέψει την οργή σε συντεταγμένο πολιτικό σχέδιο που εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα και να μετασχηματίσει την ιδεολογική παράσταση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοηθεί η εθνική διάσταση. Αντιθέτως. Το εθνικό επίπεδο είναι τo μόνο στο οποίο η λαϊκή βούληση είναι παρούσα (όσο και αν επιχειρείται η παράκαμψή της). Ωστόσο, η λαϊκή κυριαρχία δεν απειλείται από άλλα έθνη, όπως υπονοεί μια εθνική αφήγηση, αλλά συνιστά κοινό κίνδυνο όλων των λαών μπροστά στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση.

Αν συνδυάσουμε και την ιστορική εμπειρία, ότι κανείς λαός δεν πρόκειται να σωθεί μόνος του αν οι διπλανοί του διαλυθούν, καταλαβαίνουμε πόσο κρίσιμη είναι η διαστρέβλωση που μπορεί να προκληθεί από την επικράτηση εθνικών αφηγήσεων και στοχεύσεων αν δεν υπάρξει μια αποτελεσματική και αποφασιστική τοποθέτηση της αριστεράς στο εσωτερικό των «από κάτω».

Η κεντρομόλος δύναμη της εθνικής ενότητας, δηλαδή του πυρήνα της αστικής ιδεολογίας, είναι τεράστια. Σαγηνεύει εδώ και πολλές δεκαετίες τμήματα της αριστεράς, συνιστά τον βασικό ιδεολογικό πυλώνα των δυνάμεων που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ, τη λαϊκή δεξιά, αλλά και δυνάμεων του ριζοσπαστικού αστισμού που αναδύονται αυτή την περίοδο (“Σπίθα”, Kαζάκη, κ.ο.κ.). Θα αντέξει η ριζοσπαστική αριστερά στην πίεση; Υπάρχουν λόγοι να ανησυχεί κανείς για τον κίνδυνο μιας ακόμη βαριάς ήττας;

Ενώ είναι απαραίτητο ένα μεγάλο μέτωπο ανατροπής να είναι ανοικτό στη συμμετοχή στελεχών και συλλογικοτήτων προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ, η πίεση για κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει στην υιοθέτηση της αφήγησης περί εθνικής απελευθέρωσης ως ελάχιστο σημείο συμφωνίας ενώ στην πραγματικότητα θα πρόκειται για υποταγή της αριστεράς σε ένα πολιτικό σχέδιο του ριζοσπαστικού (έστω) αστισμού (παρόλα αυτά).

Η πολιτική παρέμβαση κομματιών της αριστεράς που αδυνατούν να υπερβούν τις εθνικές σειρήνες ενισχύει τον ριζοσπαστικό αστισμό καθημερινά, ανεξάρτητα του τι νομίζουν ότι κάνουν. Το παντελώς αναποτελεσματικό και πολλαπλά προβληματικό φλερτ με δεξιά ακροατήρια με όρους «χαϊδέματος αυτιών» -σε αντίθεση με μια επιδέξια, άκρως αναγκαία, προσπάθεια να μιλήσουμε σε αυτό τον κόσμο ξεκινώντας από τις δικές του αφετηρίες με στόχο να αρθούν διαχωριστικές γραμμές στο εσωτερικό των “από κάτω” (π.χ. μετανάστες, πατρίδες κ.ο.κ.)- δείχνει το μέγεθος της πίεσης, αλλά, ενδεχομένως, και της δουλειάς που πρέπει να καταβάλουμε ώστε η ριζοσπαστική αριστερά να ανταποκριθεί στις σύνθετες απαιτήσεις της συγκυρίας.

Μπορούμε να κάνουμε και πλειοψηφικά μέτωπα και αποτελεσματικούς αγώνες και διεύρυνση της ιδεολογικής μας επιρροής, σε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον, χωρίς να ενδώσουμε στη θανατερή θαλπωρή της εθνικής αγκαλιάς; Αυτό ήταν και είναι το στοίχημα της αριστεράς. Πιστεύω ότι μπορούμε. Αρκεί να μην αντιμετωπίζουμε με ελαφρότητα κρίσιμα ζητήματα στην ιστορική φάση που βρισκόμαστε.

In this video – in French with Greek Subtitles – not only what the PM Ntora Mpakogiani and the journalist of private news media in Greece Pretenteris say in the beginning – but also the extremely clear and useful intervention from members of the greek solidarity movement
show the current point of political battle in the greek context.

Hope you can get some French words.

Whether Egypt is now headed toward a government dominated by Islamists, including hardline Salafis, or a less threatening alliance of the FJP and secular parties depends on the response of the military and secular parties, as well as on the political acumen of the FJP.

The success of Islamist parties will make it much more difficult, if not impossible, for the Egyptian military to prolong its political control and to recreate a political system along the lines of Hosni Mubarak, as it appeared intent on doing. After coming to power with the promise of a return to civilian rule within six months, the military had postponed parliamentary elections until now and announced that presidential elections would only be held after the approval of a new constitution, pushing the date for a new president into 2013. The Supreme Council of the Armed Forces (SCAF) also allowed members of the disbanded National Democratic Party (NDP) to run for elections, either by forming their own parties or by joining the lists of others.

Most recently, the SCAF presented the country with a set of supra-constitutional principles that would have guaranteed the military—and its budget—freedom from civilian oversight while also giving it a great deal of control over the writing of the new constitution. In the same document, known as the Selmy document for the deputy prime minister who formally presented it, the SCAF tried to gut the parliament of any real power over the writing of the constitution by mandating a complicated allocation of seats on the 100-member constitutional commission to an array of organizations mostly controlled by Mubarak-era leaders.

The proposals led to a new wave of protest and to violence that almost derailed the elections, forcing the military to announce that presidential elections will be held before the end of June 2012. Nonetheless, the SCAF never clearly retracted the Selmy document and it remains in limbo. The military rejected calls from the protesters and political parties for a government of national salvation after the resignation of the cabinet, instead asking Kamal al-Ganzouri, who held the post of prime minister under Mubarak, to form a new government. It also offered to form a civilian advisory committee, but it did not specify what it would advise on or what powers it would have, if any.

The success of Islamist parties will make it extremely difficult for the SCAF to maintain as much control as it intended. Indeed, the election results probably signal the true end of the Mubarak regime.

The military will now be confronted with an activist parliament demanding a real political role. Already, the FPJ and the Muslim Brotherhood claimed the right to head a new government as the party with the largest number of votes. Technically, they have no such right, because Egypt has a presidential rather than a parliamentary system and thus parliament does not select the prime minister. The FJP quickly retracted the demand as premature. Politically, they have a strong argument that will make it even more difficult for the SCAF to impose a Mubarak-era holdover as the new prime minister.

It is also highly unlikely that the new parliament will allow the military to dictate the composition of the constitutional commission and thus the character of the constitution. The SCAF will have a much narrower margin to maneuver from now on if it wants to avoid a direct confrontation with the elected parliament and major protests like the ones that occurred on November 18 and led to the latest round of violence.

While it is certain that the Islamists will be challenging the power of the SCAF through the parliament, the real question is how they will use their influence. The FJP and the Muslim Brotherhood have already made it clear that they want the new constitution to create a parliamentary rather than presidential system, making the prime minister and cabinet responsible to parliament. They have also declared that they will seek an alliance with secular parties.

This statement has credibility. The FJP did enter into an alliance with secular parties as far back as March, setting up the Democratic Alliance comprised of virtually all the parties that existed under the old regime, except of course for the disbanded ruling NDP. It was the secular parties that abandoned the alliance one by one, until only a small number of virtually unknown parties remained. At the same time, when Salafi parties, including al-Nour and the Gama’a al-Islamiyya Building and Development Party, formed an Islamic Alliance to contest the elections, the FJP refused to participate.

So far, the FJP and the Brotherhood have shown a great deal of political acumen in not embracing an alliance with the Salafis. It is crucial that secular parties show equal acumen by cooperating with the FJP and abandoning their previous recriminations. As for the SCAF, it needs to get the message, which it has resisted so far, that the military is no longer Egypt’s political arbiter.

Source: Egypt’s Transition

Among the potent symbols of the Arab spring is one that has been less photographed and remarked on than the vast gatherings in Tahrir Square. It has been the relocation of the offices of the Muslim Brotherhood, the once banned party, now set to take the largest share of seats in Egypt’s new parliament.

Before May this year they were to be found in shabby rooms in an unremarkable apartment block on Cairo’s Gezira Island, situated behind an unmarked door. These days the Brotherhood is to be found in gleaming new accommodation in the Muqatam neighbourhood, in a dedicated building prominently bearing the movement’s logo in Arabic and English.

Welcome to the age of “political Islam”, which may prove to be one of the most lasting legacies of the Arab spring. It is not only in Egypt that an unprecedented Islamist political moment is playing out. In the recent Tunisian elections the moderate Islamist Ennahda party was the biggest winner, while Morocco has elected its first Islamist prime minister, Abdelilah Benkirane.

In Yemen and Libya, too, it seems likely that political Islam will define the shape of the new landscape.

None of which should be at all surprising. Indeed, if elections in Egypt and Tunisia had been held at any other time in the past two decades, the same result would almost certainly have ensued, reflecting both the levels of organisation of Ennahda and the Brotherhood and the countries’ cultural, economic and social dynamics.

“It was a change that was supposed to happen a long time ago,” says Omar Ashour, who lectures on the subject of political Islam at Exeter University and is currently in Cairo.

So what, precisely, does the rise of electoral Islamist politics mean for the Middle East and North Africa?

“Islamism is a term that has been used to describe two very different trends,” wrote Maha Azzam, an associate fellow at Chatham House, in a recent paper on the implications of the Arab spring for British foreign policy earlier this year.

“First, [it describes] the non-violent quest for an Islamic-friendly society based on the ‘principles of Islam’, which can involve a more liberal application of Islamic teachings and tradition or a more strict interpretation. Second, Islamism is also associated with violent extremism, most notably that of al-Qaida in the promotion of terrorism.”

Azzam, like a number of experts, is firm in the belief that, if the Arab spring has demonstrated anything about Islamism today, it is how those cleaving to the second, violent definition have become ever more marginalised in the Arab world.

Speaking to the Observer last week, Azzam said that, while it was “too early to say” how the policies of the Islamist parties thrown to the forefront of the Arab spring would play out in the region’s present transformation, Islamist parties, for now at least, were looking to the centre.

“In Tunisia, Ennahda was always more open-minded and with a more liberal attitude towards secular politics. Now we have the Muslim Brotherhood in Egypt leaning more towards the centre.”

In Tunisia there has been a firm disavowal by the founder of Ennahda, Rachid Ghanouchi, of the Iranian theocratic model in favour of the Turkish one – represented by the moderate Islamist AKP of President Abdullah Gül and the prime minister, Recep Tayyip Erdogan.

While it has its critics, that Turkish Islamist model has seen an essentially pragmatic approach to the country’s largely secular institutions that has sought to avoid conflict with the military while attempting to raise both living standards and the economy.

If the example of Turkey is seen as a way forward, the case of the Muslim Brotherhood in Egypt vividly illustrates the huge challenges facing the newly resurgent Islamist parties as they attempt to govern. “It has learned from what happened in Algeria and also in Gaza with Hamas’s conflict with the west,” said Ashour.

Despite that, he believes that the Brotherhood will have to negotiate a difficult period of democratic transition in which the generals cling on to “power but not legitimacy” and its political arm, the Freedom and Justice party, dominates the new parliament with a “popular mandate but little power”.

Shadi Hamid, of the Brookings Doha Centre, has suggested strongly that the Brotherhood will concentrate on economic and social policies, rather than religious and cultural rhetoric.

The Freedom and Justice party, which includes a minority of Christian Copts, has gone out of its way to say it seeks a constitution that respects Muslims and non-Muslims, will not impose Islamic law and is committed to a pluralistic and democratic Egypt.

In the midst of this challenge, and with Egypt’s economy on the floor, the Brotherhood will operate in an entirely new political landscape, where a strong showing in the polls by the more fundamentalist Salafist al-Nour party exerts a gravitational pull on one side, while liberal secularists and Egypt’s middle classes and business community push for their own agenda.

It is this, perhaps, that explains the somewhat contradictory pick-and-mix affair that is the Freedom and Justice party’s “manifesto” as revealed in statements and releases – designed to appeal to as wide an audience as possible.

It insists it has no objection to women and Christians standing for any government position except the presidency.

Economically, the party appears to be attempting to steer a middle course. It supports free markets and private ownership, while insisting that the state needs to provide protection for underprivileged groups and asking trade unions to desist from action that might damage the country’s fragile economy.

In the most controversial areas of sharia law and women’s rights, the Brotherhood has insisted that women should participate in politics, while the state should be a “civil one”, led neither by the military nor clerics, but informed by the “makased” – the underlying objectives of sharia.

Maha Azzam also believes they will face “external pressures” that will affect how their policies and identity develop. “If there was an attack on Iran, for instance, we might see a more radical voice. The same goes if the Muslim Brotherhood feels as though it is being ostracised by the west. And at home they have huge problems ahead as well. The economy is a huge problem.” Despite all this, Azzam believes, the Brotherhood has recognised the need to make incremental progress.

“They want a civilian society and they don’t want Scaf [the military junta], but they are saying: ‘One step at a time’. They are playing it extremely well, which is in keeping with their approach and strategy. It is what allowed them to survive for so long. It is not just that they are adaptive, they have a goal in mind.”

All of which, as journalist Issandr El Amrani wrote in the wake of the election results in Egypt on his Arabist blog, “has profoundly depressed most educated, middle-class Cairenes … who had hoped that the overthrow of Hosni Mubarak would be followed by a relatively liberal democracy that would be inclusive of moderate Islamists.

“Among my Egyptian friends (most decidedly on the liberal side) there is now tremendous worry about a future in which politics is ruled on the one hand by identitarian Islamist politics and on the other by a populist, hyper-nationalistic army. I don’t think it has to be so, and we could very well see a transition to a democratic (but not liberal) system which allows for rotation of power.

“Personally,” Amrani concludes, “I think that there can be a positive outcome here: if the Muslim Brothers are serious about consolidating electoral democracy and work hard on addressing that issue, there will be other elections for those that disagree with their conservative views (or foreign policy, or economic liberalism) to make their case.”
THE ISLAMIST WAVE

EGYPT The Muslim Brotherhood is in line to win 40% of votes. It is religiously conservative, but rejects violence while insisting on the need for a transition to civilian rule. It hopes to form a unity government with more liberal parties.

MOROCCO The Justice and Development party elected last month models itself on Turkey’s moderate Islamist government, describing its politics as a “progressive approach to Islam” focusing on social justice and economic issues.

TUNISIA The Ennahda party says its model is Turkey’s AKP, which was itself influenced by the writings in exile of Ennahda founder Rachid Ghanouchi. Won 40% of seats in recent elections. Opposed to sharia law and rejects comparisons with Saudi Arabia and Iran or with the Taliban.

TURKEY Turkey’s AKP, or Justice and Development party, led by prime minister Recep Tayyip Erdogan (right), is a model for Islamist movements. It has overseen an economic resurgence. It insists it is non-confessional and democratic, but critics say it harbours an Islamist agenda.

YEMEN Al-Islah, the main Islamist opposition party, has been locked in conflict with forces loyal to President Ali Abdullah Saleh. It makes up 40% of the Joint Meeting party, a coalition of opposition groups. Critics fear it would herald a fundamentalist Yemen.

LIBYA The new National Gathering for Freedom, Justice and Development – named with a nod towards Turkey’s Justice and Development party – was formed in November. Likely to garner broad support.

Source: Guardian

Πηγή: http://socialismandorbarbarism.blogspot.com/2011/11/anonymous-letter-from-cairo.html

Είμαι εδώ και 4 ημέρες ανάμεσα σε πυροβολισμούς και νευροπαραλυτικά αέρια, εδώ, στην πλατεία Bab El Louq, 5 λεπτά πίσω απ’ την πλατεία Ταχρίρ, κοντά στο υπουργείο εσωτερικών. Ακριβώς έξω απ’ το παράθυρό μου, μπορώ να δώ τα πυρά των όπλων και τα κάνιστρα των αερίων και τις μοτοσυκλέτες που παίρνουν τους τραυματίες από την μάχη φέρνοντάς τους στα πρόχειρα νοσοκομεία τον έναν μετά τον άλλον… κάθε ώρα, μέρα και νύχτα… Πέφτουν πυροβολισμοί, και αυτά τα παράξενα νευροπαραλυτικά αέρια όλην την ώρα και γύρω στις 10:30 χθες το βράδυ οι εξεγερμένοι χτυπήθηκαν για μια ώρα περίπου από περίπου 30 αγνώστους με μαύρες στολές των ειδικών δυνάμεων και διαφορετικά είδη πραγματικών πυρών και αερίων, με τα φώτα των δρόμων σβησμένα και μόνο οι πυροβολισμοί των όπλων, η χλωμή λάμψη της σελήνης και τα παράξενα φωσφορικά φώτα κοντά στο υπουργείο εσωτερικών να φωτίζουν στο σκοτάδι. Μετά από μία ώρα, η πλατεία Bab El Louq όπου κατοικώ επανακτήθηκε με τίποτα παραπάνω από πέτρες και ακατάβλητη αποφασιστικότητα και αλληλεγγύη. Απέναντι στους πυροβολισμούς και τις επιθέσεις στα γυμνά σώματά τους, οι εξεγερμένοι φώναζαν μέσα στην νύχτα μονάχα “hurriya” (ελευθερία) και “madaniya και όχι islamiya” (πολιτικό και όχι ισλαμικό καθεστώς)… Την ίδια στιγμή, η πλατεία Ταχρίρ γεμάτη με μια millioniya (διαδήλωση ενός εκατομμυρίου διαδηλωτών) δέχθηκε τουλάχιστον δύο επιθέσεις την νύχτα με νευροπαραλυτικά αέρια τα οποία δεν μπορείς να δεις ή να μυρίσεις. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια τους ανθρώπους γύρω μου να σωριάζονται ξαφνικά κάτω. Απ’ ότι γνωρίζω δεν έχει γίνει ακόμα σαφές από πού ερχόταν το αέριο – από κάποιο αεροπλάνο; από τον εξαερισμό του μετρό κάτω απ’ την πλατεία ή από ρίψεις από διπλανές ταράτσες; Είναι ανοιχτός πόλεμος ενάντια στον πληθυσμό, είναι απίστευτο, εγκληματικό. Ο ίδιος εισέπνευσα αρκετό αέριο και είμαι διανοητικά και σωματικά ελαφρώς αλλά συνεχώς αποπροσανατολισμένος, ενώ η αναπνευστική οδός μου καίει. Είμαι συγκλονισμένος βαθύτατα. Προς όποιον θέλει να καταλάβει: οι αιγύπτιοι εξεγερμένοι δε θα τα παρατήσουν, κανείς μας δε θα τα παρατήσει ποτέ πια. Πρόκειται για το να παραμείνει η μάλλον να γίνει κανείς για πρώτη φορά ξανά άνθρωπος.

Ακολουθεί ένα βίντεο του αιγυπτιακού κινήματος “Occupy”, μια πρόσκληση σ’ όλους τους Αιγύπτιους και στον καθένα που καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται μόνο για την Αίγυπτο, ότι είναι η μάχη όλων μας για την ελευθερία και για ένα μέλλον για τον καθέναν σ’ αυτόν τον κόσμο που θα αντικαταστήσει τη λογική της συσσώρευσης και της λεηλασίας και της καταπίεσης που απαιτείται για να τις διασφαλίσει, ένα κάλεσμα συμμετοχής σε ανοιχτές διαδηλώσεις και καθηστικές διαμαρτυρίες μπροστά απ’ τις αιγυπτιακές πρεσβείες σ’ ολόκληρο τον κόσμο, απ’ τις 3μμ την ερχόμενη Παρασκευή στις χώρες σας. Το βίντεο είναι στα αραβικά και στα αγγλικά, το μεσαίο κομμάτι είναι στα αγγλικά.

Προσπαθήστε να παρακολουθήσετε τις ειδήσεις στα μη-καθεστωτικά ΜΜΕ (facebook και blogs) και στα νέα του Al Jazeera, για όσους μιλούν αραβικά, προτιμήστε την αραβική έκδοση.

Επίσης, για όσους μιλούν αραβικά παρακάτω βρίσκεται ένας σύνδεσμος για ένα απ’ τα πιο σημαντικά τηλεοπτικά προγράμματα στην Αίγυπτο μετά την επανάσταση, μια εκπομπή που μεταδόθηκε προχθές. Σ’ αυτήν, ο δημοσιογράφος Youssri Foda φιλοξενεί τρεις απ’ τους τραυματισμένους συντρόφους μας να μιλήσουν καθώς και τον εξίσου γνωστό δημοσιογράφο Bilal Fadl. Ο οδοντίατρος Ahmed Harara, o blogger και ακτιβιστής Malek Mustapha και ο φωτογράφος Ahmed Abdel Fattah της αιγυπτιακής καθημερινής Al-masry-al-youm, όλοι τους έχουν χάσει την όρασή τους εξαιτίας στοχευμένων πυρών από μικρή απόσταση με αυτά που λέμε khartouche, βλήματα που περιέχουν μεταξύ 13 και 16 σφαιριδίων διαφορετικών μεγεθών, από σκληρό πλαστικό ή μέταλλο. Χρησιμοποιούμενα σε μικρές αποστάσεις μπορούν να γίνουν θανάσιμα, καθώς και -εάν στοχεύουν τα μάτια- να τα καταστρέψουν. Ο Ahmed Harara είναι στενός μου φίλος. Έχασε το δεξί του μάτι στην πρώτη επανάσταση στις 28 Γενάρη 2011 και πριν από 4 μέρες έχασε και το αριστερό του μάτι. Θα μείνει για πάντα τυφλός αλλά γύρισε πίσω στην πλατεία Ταχρίρ, αμέσως μετά την επέμβαση στο νοσοκομείο. Στην εκπομπή αυτή θα δείτε τους νεαρούς αξιωματικούς που έριξαν τη σφαίρα και θα ακούσετε τη φωνή ενός απ’ τους αξιωματικούς αυτούς να δηλώνει περήφανα στον ανώτερό του ότι κατάφερε να πετύχει ξανά μάτι… Υπήρχε προμελετημένος σχεδιασμός. Στοχεύουν τους ακτιβιστές στα μάτια. Αλλά η απάντηση είναι να ξαναγυρίζουμε στην πλατεία Ταχρίρ, την πλατεία της απελευθέρωσης, καθώς όπως λέει κι ο Ahmed στην εκπομπή ένα πυροβολημένο μάτι είναι προτιμώτερο από ένα κλειστό μάτι. Δεν είναι τυφλοί και θέτουν τον καθένα ενώπιον της αναγκαιότητας να πάρει θέση, όχι άλλα ψέμματα, όχι άλλες υπεκφυγές. Αυτό εκφράζεται ρητά απ’ τον δημοσιογράφο Bilal Fadl στην εκπομπή. Το πρόγραμμα δίνει επίσης μια καλή σύνοψη των γεγονότων των περασμένων μηνών που οδήγησαν σ’ αυτήν τη δεύτερη αιγυπτιακή επανάσταση.

μέρος Ι με τον Ahmed Harrara και τον Bilal Φαντλ
Μέρος ΙΙ με τον Malek Mustafa και Ahmed Abdel Fattah

Θερμούς χαιρετισμούς σε όλους σας
Ανών.

πηγή: rioter

Προς την εργατική τάξη, Τον εργαζόμενο λαό.

Συνάδελφοι

Διαδώστε το μύνημά μας: Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Στην πύλη της Χαλυβουργίας γράφουμε όλοι μαζί μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο των αγώνων του λαού μας.

Σωματεία, άνεργοι, φτωχός λαός, φοιτητές, μαθητές, μας δίνετε υλική βοήθεια από το υστέρημά σας, από το μισθό που δεν έχετε, από το επίδομα ανεργίας που δεν φτάνει. Μας δίνετε δύναμη και πείσμα!

Κλείσαμε μήνα σε απεργία σκληρή και συνεχίζουμε.

Σπάσαμε την σιωπή, αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουμε μεγάλη δύναμη. Οι βιομήχανοι ανησυχούν, ο βιομήχανος Μάνεσης αν και τρομοκρατημένος, δεν είναι μόνος του. Τον στηρίζουν γιατί έχει το ρόλο του λαγού.

Αν τα μέτρα περάσουν στην χαλυβουργία, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια.

Μην ακούτε τα ψέμματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους. Δεν θα δουλεύουν αυτοί, για ψίχουλα στα εργοστάσια. Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους.

Αφού οι «επισκέψεις» στα σπίτια, οι «επιστολές», η τρομοκρατία με τα εξώδικα, έπεσαν στο κενό, τώρα βάζουν το Υπουργείο Εργασίας να μας «συμβουλεύει»: «Δεχθείτε τους όρους του Μάνεση, διαφορετικά θα βρεθείτε όλοι στο ταμείο ανεργίας». Μας απειλούν με 180 ακόμα απολύσεις!

Κύριοι βιομήχανοι, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Την τελευταία μας λέξη δεν την είπαμε ακόμα! Είμαστε μια γροθιά. Έτοιμοι, για την πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση!

Δεν γυρνάμε στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Να γυρίσουν πίσω οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.

Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι αποκάλυψη. Οι βιομήχανοι αξιοποιούν τους νόμους της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Καρατζαφέρη.

Επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών στα 450 – 500 ευρώ.

Όπου οι εργάτες υποχώρησαν η επίθεση της εργοδοσίας γιγαντώθηκε. Ακολούθησαν απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, μέχρι και κλείσιμο των επιχειρήσεων, με τους εργάτες απλήρωτους για πολλούς μήνες.

Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.

Συνάδελφοι εργάτες, τα μέτρα γενικεύονται, δεν είναι μόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είμαστε όλοι.

Ήρθε η ώρα ο αγώνας σαν φωτιά να ανάψει στα εργοστάσια. Τώρα η συμμετοχή σας στον αγώνα δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.

Παραμερίστε τους ανθρώπους των βιομηχάνων, μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση.

Κάντε γενική συνέλευση, ελάτε σε επαφή μαζί μας, αποφασίστε απεργία. Είναι η ώρα οι βιομήχανοι να πάρουν ένα καθαρό μύνημα που μόνο ο αγώνας των εργατών στα εργοστάσια μπορεί να δώσει.

Όλοι στον αγώνα. Η νίκη θα είναι δική μας.

Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Ασπρόπυργος 30/11/2011

Αναδημοσίευση από: espiv.net

“I’m so scared of this anti-Wall Street effort. I’m frightened to death,” said Frank Luntz, a Republican strategist and one of the nation’s foremost experts on crafting the perfect political message. “They’re having an impact on what the American people think of capitalism.”

Luntz offered tips on how Republicans could discuss the grievances of the Occupiers, and help the governors better handle all these new questions from constituents about “income inequality” and “paying your fair share.”

Yahoo News sat in on the session, and counted 10 do’s and don’ts from Luntz covering how Republicans should fight back by changing the way they discuss the movement.

1. Don’t say ‘capitalism.’

“I’m trying to get that word removed and we’re replacing it with either ‘economic freedom’ or ‘free market,’ ” Luntz said. “The public . . . still prefers capitalism to socialism, but they think capitalism is immoral. And if we’re seen as defenders of quote, Wall Street, end quote, we’ve got a problem.”

2. Don’t say that the government ‘taxes the rich.’ Instead, tell them that the government ‘takes from the rich.’

“If you talk about raising taxes on the rich,” the public responds favorably, Luntz cautioned. But “if you talk about government taking the money from hardworking Americans, the public says no. Taxing, the public will say yes.”

3. Republicans should forget about winning the battle over the ‘middle class.’ Call them ‘hardworking taxpayers.’

“They cannot win if the fight is on hardworking taxpayers. We can say we defend the ‘middle class’ and the public will say, I’m not sure about that. But defending ‘hardworking taxpayers’ and Republicans have the advantage.”

4. Don’t talk about ‘jobs.’ Talk about ‘careers.’

“Everyone in this room talks about ‘jobs,’” Luntz said. “Watch this.”

He then asked everyone to raise their hand if they want a “job.” Few hands went up. Then he asked who wants a “career.” Almost every hand was raised.

“So why are we talking about jobs?”

5. Don’t say ‘government spending.’ Call it ‘waste.’

“It’s not about ‘government spending.’ It’s about ‘waste.’ That’s what makes people angry.”

6. Don’t ever say you’re willing to ‘compromise.’

“If you talk about ‘compromise,’ they’ll say you’re selling out. Your side doesn’t want you to ‘compromise.’ What you use in that to replace it with is ‘cooperation.’ It means the same thing. But cooperation means you stick to your principles but still get the job done. Compromise says that you’re selling out those principles.”

7. The three most important words you can say to an Occupier: ‘I get it.’

“First off, here are three words for you all: ‘I get it.’ . . . ‘I get that you’re angry. I get that you’ve seen inequality. I get that you want to fix the system.”

Then, he instructed, offer Republican solutions to the problem.

8. Out: ‘Entrepreneur.’ In: ‘Job creator.’

Use the phrases “small business owners” and “job creators” instead of “entrepreneurs” and “innovators.”

9. Don’t ever ask anyone to ‘sacrifice.’

“There isn’t an American today in November of 2011 who doesn’t think they’ve already sacrificed. If you tell them you want them to ‘sacrifice,’ they’re going to be be pretty angry at you. You talk about how ‘we’re all in this together.’ We either succeed together or we fail together.”

10. Always blame Washington.

Tell them, “You shouldn’t be occupying Wall Street, you should be occupying Washington. You should occupy the White House because it’s the policies over the past few years that have created this problem.”

BONUS:

Don’t say ‘bonus!’

Luntz advised that if they give their employees an income boost during the holiday season, they should never refer to it as a “bonus.”

“If you give out a bonus at a time of financial hardship, you’re going to make people angry. It’s ‘pay for performance.’”

Πηγή: Yahoo news